Simon Gauzy

Hoe ben je begonnen met tafeltennis?

Het is eigenlijk vrij eenvoudig. Oorspronkelijk kom ik niet uit een familie van tafeltennissers, maar uit een vrij groot gezin; ik heb drie broers en mijn ouders kochten een tafeltennistafel voor in huis toen we klein waren. Zo ben ik begonnen met spelen. Op 7-jarige leeftijd sloot ik me aan bij een kleine club in de buurt van ons huis in de regio Toulouse. Mijn vader nam me mee om het te proberen, en ik was meteen verkocht. Destijds tenniste ik ok, een sport waarin ik ook aardig uit de voeten kon. Toen ik 10 jaar werd, vroegen mijn ouders me om tussen de twee sporten te kiezen, omdat het te ingewikkeld werd om de trainingen van beide disciplines te volgen. Toen koos ik voor tafeltennis. Op 13-jarige leeftijd vertrok ik naar het INSEP in Parijs om te trainen, waar mijn ouders vertrouwden op de begeleiding om mij te ondersteunen en te laten groeien.

Wat maakt tafeltennis speciaal voor jou?

Wat me als kind aantrok in tafeltennis was de nabijheid en de gezelligheid met de andere kinderen, in tegenstelling tot tennis, wat meer een individuele sport is.
Vandaag de dag hou ik nog steeds evenveel van deze sport omdat ik er elke dag bij leer. Tafeltennis heeft me geholpen om te groeien, de wereld rond te reizen en mensen te ontmoeten. Het is een technisch en tactisch complete sport, wat het zelfs na 22 jaar beoefening nog steeds boeiend maakt. Ik ontdek nog steeds nuances in het spel, zoals de effecten die ontstaan door de hoek van het batje – waarbij een afwijking van 1% de slag en het spel volledig kan veranderen – en ik word constant uitgedaagd door spelers met onvoorspelbare effecten.

Hoe omschrijf je jouw speelstijl?

Ik zou zeggen dat hij spectaculair is, vooral als ik in vorm ben en goed speel. Mijn spel is explosief, vol variaties en veranderingen in banen en effecten. Het is een vrij extravagante stijl die mijn expressieve en vrolijke persoonlijkheid weerspiegelt. Ik hou ervan om het publiek te vermaken en plezier te hebben, en dat zie je terug in mijn manier van spelen.

De laatste rechte lijn naar de Olympische Spelen.

Deelnemen aan de Olympische Spelen in Frankrijk is een droom voor mij. De Spelen tegemoet gaan met een team dat een medaille kan winnen, is erg spannend en motiverend. Na onze prestatie in Busan weten mensen dat we een sterk team zijn. Het doel is nu om ons beste niveau te bereiken om een medaille te pakken tijdens deze competitie, wat volgens mij heel goed haalbaar is.

Hoe bewaar je het evenwicht tussen je professionele en je privéleven?

Ik wist dat het jaar voor de Spelen een van de belangrijkste uit mijn carrière zou zijn, en daar heb ik samen met mijn partner op geanticipeerd. De sleutel is een goede communicatie en organisatie met mijn naasten. Tijdens toernooien in Azië keerde ik vaak terug naar huis om mijn familie te zien, in tegenstelling tot andere spelers die ter plaatse bleven om het vele reizen te vermijden.

Welke competitie heeft de meeste indruk op je gemaakt?

Het is moeilijk om slechts één wedstrijd te kiezen als de meest indrukwekkende.

De Wereldkampioenschappen voor teams in 2024 in Busan blijven een onvergetelijke ervaring qua resultaten en beleefde momenten. De sfeer was er simpelweg ongelooflijk. Hoewel de 15 dagen in Korea, met één wedstrijd per dag, uitputtend waren, was het spelen met veel jongere teamgenoten, zoals de gebroeders Lebrun, bijzonder verrijkend.

De Wereldbeker enkelspel in Luik in 2017 is ook een sterke herinnering. De sfeer was uniek en ik leverde goede prestaties. Ondanks een vierde plaats slaagde ik erin de nummer 3 van de wereld te verslaan in de kwartfinale en hield ik stand tegen Ma Long, ook al verloor ik uiteindelijk. Door dit toernooi bereikte ik mijn hoogste wereldranking ooit: de achtste plaats.

De Olympische Spelen van Tokio in 2020 waren ook memorabel, hoewel ze door Covid zonder publiek plaatsvonden. Ondanks die afwezigheid was de kwaliteit van de prestaties uitzonderlijk. De atleten waren extreem goed voorbereid en iedereen speelde op een ongelooflijk niveau. Wat mij betreft speelde ik tijdens die competitie het beste tafeltennis uit mijn carrière; het was een van mijn mooiste prestaties op dit prestigieuze wereldtoneel.

Wat doe je graag buiten het tafeltennis?

Ik heb niet echt een passie buiten de sport. Ik kijk graag series en beoefen verschillende sporten zoals voetbal, basketbal en tennis. Ik vind het heerlijk om deze sportieve momenten met mijn zoon te delen, net zoals ik dat vroeger deed met mijn vader en broers.

Je broer Paul was onlangs je coach, heb je nog andere plannen met hem in de toekomst?

Ja, want Paul kent mij heel goed als speler en aarzelt niet om te zeggen wanneer ik niet op niveau presteer. We zijn erg close, vooral de laatste 3-4 jaar, en hij is een uitstekende coach. Ik waardeer onze momenten samen, waarin we deze gezamenlijke passie delen. Sinds mijn 13e zien we elkaar door competities en reizen niet vaak, dus deze gedeelde momenten zijn kostbaar. Ik denk dan ook dat het in de toekomst zeker weer mogelijk zal zijn om aan andere competities deel te nemen met Paul als coach aan mijn zijde.